Rolling Stones Part Two

Rolling Stones 1963

Ο Jagger (Michael Phillip Jagger), ο Richard (Keith Richards) και ο Jones (Lewis Brian Hopkins Jones) ένιωσαν να δένουν μαζί τόσο καλά που αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα νέο συγκρότημα, το οποίο πήρε οριστική μορφή με την συμμετοχή του Charlie Watts και του κιθαρίστα Bill Wyman. Πήραν το όνομά τους απο ένα τραγούδι blues του Muddy Waters το Rolling Stone. To 1963 άρχισαν να αποκτούν δημοτικότητα στην Αγγλία, παρ ότι ήταν ανασταλτικό να δουλεύουν κάτω από τη διογκούμενη σκιά των Beatles. Οι Beatles κυριάρχησαν σύντομα στην αγγλική και στην Αμερικανική αγορά, ενώ αντίθετα, οι Stones δεν μπορούσαν να προκαλέσουν αίσθηση στο Αμερικανικό κοινό. Τα τραγούδια τους όμως, με εμφανείς blues αναφορές, είχαν απήχηση στην Αγγλία και κατάφεραν να γνωρίσουν αρκετές επιτυχίες όπως: "Tell Me", "Time Is On My Side", "Not Fade Away" (που ήταν στη δεύτερη πλευρά της επιτυχίας των Crickets "Oh! Boy" του 1957), "It's All Over Now", "Heart Of Stone", "The Last Time" και "Play With Fire".

Η Διασκευή των Stones στο κλασσικό blues του Willie Dixon "Little Red Rooster" πήγε στο Νο1, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις ΗΠΑ, εξαιτίας του σεξουαλικού περιεχομένου των στίχων του - κάτι που αντανακλούσε την ασυμβίβαστη στάση των Stones στη μουσική.

Το συγκρότημα αψήφησε τις κοινωνικές συμβάσεις από τα πρώτα του βήματα, με την ερωτική ματιά του Jagger να διανθίζει τη θλιμμένη σχεδόν φωνή του και με ελάχιστη προσπάθεια από τα υπόλοιπα μέλη να κρύψουν τα σημάδια μιας έντονης ζωής.

Γράφοντας γι' αυτούς στους Los Angeles Times, το Μάιο του 1971, ο Βρετανός ροκ κριτικός Geoffrey Cannon απηχούσε τις απόψεις πολλών φίλων της Pop μουσικής: "Οι Stones είναι διεφθαρμένοι, χυδαίοι, βίαιοι, αποκρουστικοί, άσχημοι, ακαλαίσθητοι, ασυνάρτητοι. Μια παρωδία. Κι αυτό είναι το καλό με αυτούς". Το διεφθαρμένο αυτό ύφος, που τους χάρισε και το παρατσούκλι των "γελωτοποιών του διαβόλου", αποτέλεσε τη διαχωριστική γραμμή με τα άλλα συγκροτήματα και ανέδειξε τους Stones σε ελκυστικά διαφορετικούς, αυτό όμως δεν θα μπορούσε να είναι αρκετό απο μόνο του. Το συγκρότημα προσέφερε ανεπανάληπτη ζωντάνια με την καυτή φωνή του Mick και την ακατάπαυστα δυναμική συνοδεία των υπολοίπων. Επιπλέον, οι Stones προσέδωσαν νέα πνοή στο παραδοσιακό blues και ανεδεικνυαν την μία επιτυχημένη σύνθεση μετά την άλλη, οι περισσότερες απο τις οποίες ήταν γραμμένες απο την πένα του Jagger και του Keith Richard.

Οι πρώτοι δίσκοι England's Newest Hit Makers και 12x5 κυκλοφόρισαν στις ΗΠΑ από την London Records στα μέσα και τέλη του 1964, με πωλήσεις που κυμάνθηκαν κοντά στα επίπεδα του χρυσού δίσκου. Ο τρίτος δίσκος τους The Rolling Stones, Now! (Μάϊος 1965) είχε καλύτερη πορεία, ενώ η τέταρτη δουλειά τους Out Of Our Heads, ανέβηκε στο Νο 1, όπως και το μνημειώδες πλέον τραγούδι του ροκ "(I Can't Get No) Satisfaction". Το επόμενο τραγούδι του ίδιου δίσκου που κυκλοφόρησε σε σίνκλ, "Get Off My Cloud" βρέθηκε επίσης στην κορυφαία θέση του Billboard.

Οι Stones ενίσχυσαν το ανοδικό τους δισκογραφικό ανάστημα, με συναυλίες σε όλο τον κόσμο, που έκαναν στρατιές των νεαρών οπαδών τους, οι οποίοι καταλάμβαναν και τον παραμικρό διαθέσιμο χώρο σε τεράστιες αίθουσες συναυλιών, να νιώθουν συγκλονισμένοι στο τέλος κάθε εμφάνισης τους. Οι δίσκοι τους ήταν αδιαφιλονίκητες επιτυχίες, πρίν καν φτάσουν στα ράφια των καταστημάτων δίσκων, ενώ οι πιο πολλοί απο αυτούς πούλησαν πολύ περισσότερο απο τα επίπεδα του χρυσού δίσκου μονάχα στις ΗΠΑ. Το 1966 ανέβηκαν στους πρώτους 10 οι χρυσοί δίσκοι τους "December's Children (and everybody's), Big Hits (High Tide And Green Grass), Aftermath (ο οποίος περιείχε τις νέες συνθέσεις των Jagger - Richard "Paint It Black", "Lady Jane" "Going Home" και δυο χαστούκια στον φεμινισμό "Stupid Girl" και "Under My Thumb") και Got Live If You Want It.

Συνεχίζοντας τη χρυσή πορεία τους, οι Stones εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν επιτυχημένους δ'ισκους, μολονότι το 1967 ανακοίνωσαν πως επιθυμούσαν να σταματήσουν για λίγο τις αλλεπάλληλες περιοδείες. Το 1967 κυκλοφόρησαν τους δίσκους Between The Buttons, Flowers και Their Satanic Majesties Request, όπου εισήγαγαν κάποια πειραματικά ηλεκτρονικά στοιχεία στις ενορχηστρώσεις, για να συναντήσουν τις επικρίσεις ορισμένων κριτικών, αλλά και τη μόνιμη φανατική ανταπόκριση του κοινού. Το 1967 επίσης ανακυρήχθηκε χρυσό το τραγούδι "Ruby Tuesday", μια διάκριση που την επανέλαβαν το 1969 με το δυναμικό country-blues-rock "Honky Tonk Woman". Το συγκρότημα έκλεισε την δεκαετία με τρείς ακόμη χρυσούς δίσκους: τον έξοχο Beggar's Banquet, με έντονες αναφορές απο τα blues του Μισισιπή, την ανθολογία Through The Past Darkly και το δίσκο Let It Bleed.

Συνεχίζεται..........................

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια της Pop Rock Soul