Εισαγωγή στη Skiffle / η μουσική των φτωχών....

Μια φτηνή ακουστική κιθάρα, μια σανίδα μπουγάδας, μερικές δακτυλήθρες, ένα καφεκούτι, ένα σκουπόξυλο και ένα κομμάτι σπάγκος, μαζί με λίγο μουσικό ταλέντο: αυτά ήταν όλα όσα χρειάζονταν για τη skiffle, ένα κράμα απο αμερικάνικη jazz, blues και folk που άγγιξε τους Βρετανούς έφηβους που αντιμετώπιζαν έντονα οικονομικά προβλήματα στη διετία 1956 - 1957 και αμφισβήτησε προσωρινά την κυριαρχία του rock n roll.

H skiffle, ένα ρυθμικό σαφώς εύθυμο είδος μουσικής, ήταν μια λευκή, Βρετανική εκδοχή της νέγρικης μουσικής η οποία αντλώντας στοιχεία από την blues, την jazz, την rag και την παραδοσιακή country πρωτοεμφανίστηκε στην Αμερική προς τα τέλη του 190υ αιώνα και παιζόταν σε ολόκληρο το νότο κατα τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 από συγκροτήματα "της κανάτας, της σανίδας μπουγάδας η συγκροτήματα skiffle", όπως λέγονταν χαρακτηριστικά.

"Ήταν ένας απλός τρόπος μουσικής έκφρασης, επειδή πολλά τραγούδια είχαν απλώς δυο συγχορδίες, το πολύ τρείς.... Ο καθένας μπορούσε να γίνει μέλος σε ένα συγκρότημα skiffle". George Harisson

Αυτά τα υποτυπώδη συγκροτήματα συνήθως χρησιμοποιούσαν βιολί, μπάντζο, καζού και μερικές φορές κιθάρα, μαντολίνο, φυσαρμόνικα, ή ρυθμικά αντικείμενα του νοικοκυριού όπως κουτάλια, κονσερβοκούτια ακόμη και την σανίδα μπουγάδας (πάνω στην οποία κυλούσαν ρυθμικά τα δάχτυλα στα οποία είχαν τοποθετηθεί δαχτυλήθρες). Παρ' όλα αυτά, ενώ τον ήχο του μπάσου τον εξασφάλιζε ένα τουλάχιστον μέλος του γκρούπ που φυσούσε μέσα η πάνω απο ένα κανάτι, στη δεκαετία του 1950, όταν έγινε η αναβίωση της skiffle στην Αγγλία, το κανάτι αντικαταστάθηκε απο μιά πρόχειρη απομίμηση ενός μπάσου που είχε την μορφή σκουπόξυλου το οποίο ήταν στηριγμένο σε ένα τρύπιο καφεκούτι και ανάμεσά τους τεντωνόταν μια χορδή.