Εισαγωγή στην Pop μέρος 2

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 η αμερικάνικη και βρετανική pop σκηνή γνώρισαν ολοκληρωτική αλλαγή της παλιάς τάξης. Μέχρι τα μισά της δεκαετίας τα ερτζιανά, τα καταστήματα δίσκων και τα τζούκμπόξ ήταν γεμάτα με αισθηματικές μπαλάντες, νεωτερικά τραγούδια και ορχηστρικές συνθέσεις που σε μεγάλο βαθμό ικανοποιούσαν τις προτιμήσεις των ενήλικων λευκών.

Αμερικανοί καλλιτέχνες όπως οι Frankie Laine, Frank Sinatra, Dean Martin, Perry Como, Guy Mitchell, McGuire Sisters, Eddie Fisher, Al Martimo, Doris Day, Rosemary Clooney, Tony Bennett και Tennessee Ernie Ford κυριάρχησαν στους καταλόγους Επιτυχιών και στις δύο πλευρές του ατλαντικού, τη στιγμή που οι Βρετανοί παράλληλα απόλαυσαν μια σειρά απο δικούς τους καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων ο πιανίστας Winifred Atwell, αλλά και τραγουδιστές όπως ο Dickie Valentine, Ruby Murray, Alma Cogan, Anne Shelton, Jimmy Young και Vera Lynn. Ο μοναδικός γνήσιος καλλιτέχνης που συγκίνησε τις εφηβικές καρδιές αυτή την περίοδο ήταν ο Johnnie Ray, ένα απο τα τελευταία λικνιζόμενα είδωλα του οποίου οι πρώτες επιτυχίες το "Cry" και το "The Little White Cloud That Cried", σε συνδυασμό με ένα τραγουδιστικό στύλ που προκάλεσε ποταμούς δακρύων στις θαυμάστριές του, έγιναν αιτία να χαρακτηριστεί "Πρίγκιπας Των Κραυγών" και κατα ένα παράξενο τρόπο, "Άρχοντας Των Λυγμών".

Παρόλα αυτά ούτε ο Ray ούτε κανένας άλλος απο τους λευκούς σύγχρονους καλλιτέχνες δεν ερμήνευε υλικό που "μιλά" στο νεανικό σφρίγος η την επαναστατικότητα.

Με την επανεκτέλεση του Two Hearts των Otis Williams & The Charms και του Ain't That A Shame του Fats Domino το 1955, O Pat Boone Ξεκίνησε το άκρως κερδοφόρο εγχείρημα του που συνίστατο στο να παίρνει τραγούδια RnB που προέρχονταν απο μαύρους καλλιτέχνες, να αφαιρεί τους πιο αιχμηρούς στίχους και να τους επενδύει με ένα στύλ που, σε συνδυασμό με το πλούσιο χαμόγελό του και τα λευκά καστόρινα παπούτσια του, θεωρούνταν πιο αποδεκτό για τα "καθώς πρέπει" λευκά ακροατήρια.

Η νέα εκτέλεση των τραγουδιών απο τον Boone τον βοήθησε να πουλήσει περισσότερους δίσκους κατα την δεκαετία του 1950, απο κάθε άλλο καλλιτέχνη εκτός του Elvis Presley, αν και είναι υπο συζήτηση το κατα πόσο βοήθησε να ανοίξουν οι πύλες για τους πρωτοπόρους μαύρους καλλιτέχνες η αν απλώς βοήθησε στη συνεχή περιθωριοποίησή τους.

---

ΣΗΜ. Ο Johnnie Ray ήταν απο τους πρώτους καλλιτέχνες που πραγματικά δονούσε το κοινό, κρατώντας το μικρόφωνο και κινούμενος πέρα-δώθε τόνιζε τα τραγούδια του με κραυγές και δάκρυα.

---

Πηγή: Rock & Pop Michael Heatly